سفر: دیدار از مبدا مختصات

«اين هم يكي از سفرهاي زندگي است. سرزمين عربستان و حضور در جغرافيايي كه روايتش را در كتاب‌هاي تاريخ خوانده‌ايم. براي كسي كه خود را مسلمان مي‌داند اين سفر، يكي از بايدهاي پندآموز زندگي است.» حافظه‌ام را كه بكاوم از اين قبيل توصيف‌ها فراوان به خاطرم مي‌آيد و پناه بردن به واژه‌هاي زيبا و فلسفي و گاه آن‌قدر پيچيده كه خود راوي هم به دشواري تلفظش مي‌كند، چه برسد به ...

در استوديو شماره 21 ساختمان رنگي (این ساختمان تولید است و ساختمان اداری شبکه ۲ سیاه و سفید نام دارد)، انتهاي خيابان الوند و بالاي ميدان آرژانتين، در ساختمان شبكه 2 سيما نشسته‌ام و اين سطرها را رتوش مي‌كنم. آن طرف مقابل من، برنامه «روز از نو» ادامه دارد و سي‌صد و چندمين قسمتش زنده زنده در حال پخش است. در مورد اين سفر نمي‌دانم براي ديدگان محترم مردم اين برنامه و آن ديگري كه از همين شبكه پخش خواهد شد (به گمانم نوبتش ماه مبارك رمضان است) چه سوغات خواهيم آورد. تا جمعه وقت داريم هنوز تا بگرديم و فكرها را به سامان برسانيم و شنبه كه آسمان تهران را به سوي زمين مدينه ترك كرديم، ديده‌ها را ثبت كنيم و جمع‌ كنيم و تا آخر فرصت ماندن در مكه و برگشتن به تهران آن‌ها را به روايت‌هاي كوتاه كوتاه براي غايبان اين سفر بازگو نماييم.

هر كه را ديدم و از اين سفر اطلاع داشته، سفارش دعا در فهرست انجام شدني‌هاي اين سفر و ليست ماموريت‌هايم ثبت كرده، حالا مي‌خواهم از همه آن‌ها و شما التماس دعا داشته باشم و حلاليت. اين بار نمي‌دانم چه مي‌شود و مي‌گذرد و كدام مذاكره و ماموريت بايد انجام شود.

شايد بشود و از آن‌جا هم چيزهايي اين‌جا نوشت و از شما بازخورد گرفت. شايد هم آن‌جا، دنياي مدرن ديجيتال و آنالوگ را بشود دوازده روزي به حال خود رها كرد. اما دوربين كه با ماست. شايد مهربان‌تر از هميشه باشد. قرار نيست خلوت كسي را به هم بزنيم يا از احوالاتش و تغييراتي كه كرده بپرسيم، قرار است مشاهداتي داشته باشيم تا حد توان غيرتكراري و پاسخ پرسش‌هاي مختلفي را بيابيم كه هنوز بعضي‌شان را حتا نمي‌دانيم كه چه هستند.

از همه طلب حلاليت دارم و اميد به ديدار ...